ری را پرنده رویاها...

آمده بود

زیبا بود

زن بود

آن جا کسی نبود

بیرون باران می بارد.

چشم ها ،لب ها،کلمات،علاقه ،دریا، دی

میل،کمانه،کاف،نون،نی

واو که صراحت خالص بود،آفرینه ی عریان،آرامه ی ازل

ترانه،بلور،تشنگی،مادینه ی لم یزل!

ومن هیچ نگفتم،نخواستم،نبودم

تنها تو با من بودی

با رنج کار وعطر مطبخ وصدای خسته ات

که گفتی:

نترس ،اجاره خانه دیر نخواهد شد!

بیرون هنوز باران می آمد

او رفته بود

بادشنام ساده ای زیر لب:

یعنی که من هرگز شاعر نبودم!

سید علی صالحی